Kestane aslen bir bahçe meyvesi değil. Kuzey yarı küredeki ormanlara yayılmış bu bitkinin yedi sekiz türü hem insanların hem de diğer bir çok canlının istifadesine sunulmuş. İklim koşullarına göre zamanla çeşitlenen, insanlar tarafından çoğaltılan kestane birçok ülkenin mutfağında önemli bir yer tutuyor.
Türkiye’de oldukça değerli bir ürün olan kestane Avrupa’da geleneksel mutfağın bir parçası olmakla birlikte çok popüler değil. Büyük, sektörel marketlerin raflarında meraklısı için yerini alıyor. Ancak Ekim ayında açılmaya başlayan kozalardan dökülen irili ufaklı kestaneleri zahmet edip toplayan insan sayısı oldukça az. Yol kenarlarında, parklarda ve ormanlarda yerlere saçılmış kestanelere sincaplar dışında itibar eden pek yok.
Kestane üretiminde Çin dünya lideri. Onu İspanya ve Bolivya izliyor. Türkiye yaklaşık 75 bin ton üretimle dünyada ilk dört arasında. Böyle olduğu içindir ki kestane Türk mutfağının yaygın, aranan lezzetlerinden biri. Seyyar arabalarda, özel yapım mangallarda kestane kebap yapan satıcıları dünyanın birçok ülkesinde görme şansınız yok. Çünkü bu Türkiye’ye ve diğer birkaç ülkeye özgü bir sokak lezzeti.
Kestanenin en rafine hâli şekerlemesi. Eskiden soylu veya zengin Fransızların, varlıklı İtalyanların tatlısı olarak sofraları süsleyen, günümüzde Avrupa’da daha ziyade Noel zamanı tüketilen Marron glacé vaktiyle Osmanlı saray mutfağına da girmiş. Bugün coğrafi işaret tesciline sahip Bursa Kestane Şekeri ise ilk kez Şekerci Hakkı Efendi’nin halkla buluşturduğu bir tatlı. Kestane şekeri 1900’lü yılların başından beri Bursa ve Uludağ ile özdeşlemiş olsa da Ödemiş / Bozdağ Kestane Şekeri de tescilli bir ürün. Parlak rengi, büyüklüğü ve kendine özgü lezzeti ile öne çıkan bu şekerleme her geçen gün hayran kitlesini artırıyor.
